Solidariteitsbezoek Filippijnen

Maandag 30 april
Deze morgen toegekomen op Ninoy Manila airport. Enigszins bevreemdend bij de landing : honderden vissers in kleine sloepjes die in de zee op zoek gaan naar een overlevingsrantsoen, een stukje strand is ook te zien met obligate palmboom maar zo onnatuurlijk als maar kan zijn en dan, voor mij erg beklijvend, de krottenwijken langsheen de airport. Ik begrijp hoe goedaf ik ben om in België geboren te zijn.
Oef, ik geraak vlotjes door de paspoortcontrole (gezien ik zeer aktief ben in ons land in de campagne tegen de politieke moorden in de Filippijnen bestond de kans dat ze me niet doorlieten) en oef mijn bagage direct gevonden (2 jaar terug was Caro van onze reisgroep haar bagage vol met medicamenten en solidariteitsmateriaal voor de Alliance of Health Workers kwijtgeraakt) en jawel wie stond daar op mij te wachten : onze Kris Geuns (een vroegere collega van LBC-Brussel - nvdr). We zijn dan met de openbare bus naar ons hotel getrokken : Hotel Kabayan in Caloocan. Direct naar m’n 1ste vergadering over de situatie van de syndicale rechten en de human rights in de Filippijnen. Voor mij vertrouwd, toch werd ik emotioneel om Elmer Labog terug te zien evenals Daisy Arogo, een vroegere vertegenwoordigster van de internationale KAJ en nu verantwoordelijke voor de mensenrechtenorganisatie CTUHR, Center for Trade Unions and Human Rights.
Twee markante voorbeeldjes uit de speech van Elmer Labog : van de 36,4 miljoen filippinos behorende tot de actieve bevolking zijn er 11,6 miljoen werkloos en 7,5 miljoen ondertewerkgesteld : kortom de helft van de filippijnse arbeidersklasse heeft geen waardig werk (het zgn decent work waar Wereldsolidariteit het veel over heeft).
De speech van Daisy van de CTUHR was sterk omdat deze zo herkenbaar was : uitbreiding van het contractual work tov het voltijds vast werk. Erg herkenbaar als je ziet hoe de europese werkgevers ook van ons een ongeziene flexibiliteit vragen. Ik heb dan ook de link gemaakt naar de flexibilisering van het werk op onze Belgische nationale luchthaven. Heeft dat dan toch met globalisering te maken?
Ons hotel ruikt stevig tagalonees (tagalog is het dialect gesproken in de Filippijnen) : dezelfde geuren als 2 jaar terug en dezelfde airco die je moet op afstand houden gezien de koude wind je morgen een bronchitis dreigt te veroorzaken.
Tot slot een macaber slot : ons hotel ligt in Caloocan city. Ik verneem vandaag dat enkele maanden terug 6 arbeiders van Ken Dragon Inc werden vermoord in Caloocan city.

Zo begint het dagboek van Johan Fobelets. Je kan het hele dagboek lezen (en foto's zien) in de onderstaande file.

full tekst