ACV jongeren in de Filippijnen: een getuigenis deel 2

Maandag 8 februari: Bezoek aan de Lepanto-mijnen
Onze reis is in alle opzichten al een leerrijke ervaring geweest. Ik ben ook wel geschrokken om wat er hier allemaal gebeurt in de Filippijnen. Zoals deze morgen toen we de goudmijnen in Lepanto bezochten. Het begon al ‘goed’ toen enkele militairen en de bewakingsfirma van de mijn ons de toegang blokkeerden.
Ik stelde me de vraag waarom ze zo’n schrik van ons hadden, waartoe dient al die geheimdoenerij? Het antwoord was vlug gegeven toen we een volle bus arbeiders zagen rijden. Uitgeput zagen ze eruit. Een reistijd van 2 à 3 uur over gehavende wegen hebben ze nodig om thuis te geraken. De arbeiders werken in 3 shiften van 8 uur verspreid in de mijn.
De goudmijn doet denken aan een levensgrote mierenhoop. Er worden enorme winsten gemaakt maar voor de arbeiders zijn er enkel wat kruimels die worden uitbetaald via enkele magere peso’s. De werkomstandigheden zijn slecht, vooral voor de gezondheid, want de afvalproducten die gebruikt worden om goud los te maken worden schaamteloos in de rivier geloosd. Wie daarmee in contact komt is zonder meer geintoxiceerd. Geen enkele bloem kan bloeien en geen enkele rijstplant kan gekweekt worden in de buurt van de rivier.
Er is meer... Om de oude mijngangen te stutten zijn er serieuze betonnen pilasters nodig maar het enige dat ze hier gebruiken is wat los zand. Gevolg: verzakkingen. Zo is een schooltje helemaal ingezakt!
Ondanks de onhoudbare werkomstandigheden, het miserabel leven, de vervuiling en de leugens, blijven deze mensen hopen ooit het goud te zien in hun leven! Ondanks het onrecht, delen ze hun glimlach en hun verhalen met ons. Ik had het geluk een korte tijd te kunnen verblijven in het huisje van een familie. Zeer sober, het stricte minimum, ze eten elke dag maar elke maaltijd beperkt zich tot rijst. Brood en andere voedingswaren zijn te duur. Wel kweken ze zelf vaak wat groenten. Inventief vinden ze nieuwe gerechten uit. Het was delicieus de rijst op basis van suiker, met noten en coco’s.
Een indrukwekkende ervaring, ons bezoek aan Lepanto. Ze hebben geen leven maar hun hoop en doorzettingsvermogen is goud waard!

Donderdag 11 februari: De geur van de Hacienda Luisita
Sommige dagen zijn zwaarder als andere. Zeker deze op de Hacienda Luisita. Zwaar door de emoties die we te verwerken krijgen. Hacienda Luisita, we hadden er al veer over gehoord. Over de bevolking die getekend werd door een massamoord waarbij vele suikerrietarbeiders en boeren werden gedood. Op zo’n plaats toekomen laat je niet koud. Het onthaal was ten andere ook zeer warm, ingenomen en conviviaal. We voelden ons thuis, met die nuance dat wij westerlingen het zelf veel te goed hebben. De opgehoopte moeheid van dagen en de moeilijke rit eiste zijn tol. Maar wat thuis een loutering voor ons zou zijn is hier een plezier. Geen haar op ons hoofd dacht eraan om te klagen. Elke activiteit hier is speciaal. We wassen zelf met de hand onze kleren, onze activiteiten worden gadegeslagen door pater familias, we wassen ons met pompwater, de zon brandt agressief bij het bezoek aan plantages, we hebben zelfs slang gegeten, enz.
De tragedie tast onze analysevermogen niet aan. Integendeel. Zij zijn getekend door de uitbuitingen van hun regering, hun werkgevers en anderen, maar voor hen is het leven ook waardevol en zij leven des te intenser.
-------------
Een vriend van mij heeft me altijd gezegd: je moet in de Filippijnen geweest zijn om te begrijpen hoe het leven er is. Nu begrijp ik wat hij bedoelde. Je moet het beleefd hebben.
Ik had me nooit kunnen voorstellen, zelf niet een heel klein beetje, hoe het leven is op de Hacienda Luisita in deze magnifieke streek op de Filippijnen. De geur van de natuur is overweldigend temidden van de armoede. De mensen houden van lachen en schelmen, ze houden van plagen, ze zijn allesbehalve gierig, zeer alert... Ik had me goed voorbereid door middel van documentaires, reportages, boeken. Maar dat was ABSOLUUT NIKS in vergelijking met de harde werkelijkheid.

Ziehier hoe deze streek zo getekend door armoede, de achting van de hele wereld afdwingt.
Rachida, onze verantwoordelijke, had ons gezegd: “Je komt hier anders van terug”. Dat begrijp ik nu des te beter.
Het zal me nooit meer loslaten, de beelden van dit land, een land dat lijdt. Maar ook de warmte van deze mensen. Onvergetelijk!

de jongerengroep van ACV