ACV jongeren in de Filippijnen: een greep uit hun ervaringen

Van 29 januari tot 12 februari zijn een 10-tal ACV jongeren naar de Filippijnen. Hieronder enkele indrukken van de reizigers.

Sinds presidente Arroyo aan de macht kwam, telden we begin 2006 al 400 politieke moorden. De moorden vinden plaats in een klimaat van straffeloosheid en de schuldigen worden zeer zelden gestraft. Een echte aantasting van de mensenrechten en juist zij die opkomen voor mensenrechten worden bedreigd. De Filippino’s wisten ons nu te vertellen dat ze nog meer schrik hebben voor hun leven en dat van hun familie, zeker gezien de verkiezingen naderen.

Ik ben enkele maanden gelden toegetreden tot het platform van “stop the killings” omdat ik wilde opkomen voor de rechten van anderen, inzonderheid van de Filippino’s. Gesteund door het ACV-CSC die ook op internationale fora actief is, gesteund door de ACV-Jongeren, als getuigen en als militante, heb ik me geëngageerd voor dit goede doel.

--
Onze ontmoeting op 2 februari laatsleden met Tony en Mike van de KMU-vakbond in de mijnen heeft ons erg gepakt. Tony vertelde ons dat ze al 8 maanden zo goed als geen loon meer trokken. Van hun basissalaris van 7000 peso’s per maand (120 euro) hebben zij maar 1500 peso’s ontvangen. Onmogelijk om daarmee een familie te onderhouden. Wie kan zoiets accepteren?

Een ander sterk moment vandaag was het bezoek aan een weggezakt terrein waardoor een deel van het dorp vernietigd werd. Het terrein is weggezakt door de mijnwerken. De regering ontkent dat dit de oorzaak is, maar voor de bewoners is het evident. We moeten deze mensen steunen in hun strijd. Ik ben bewogen door hun moed, doorzetting en hun verzet om hun rechten af te dwingen.

--
Bij aankomst in Abu Dahbi had ik het al direct mis voor. Ik dacht dat ik na 6u vliegen al in de Filippijnen was. De WC poetsers, fast food bedieners en verkopers op de luchthaven waren allemaal van Filippijnse afkomst. Onze vrienden van Anakbayan (een studentenvereniging) die we enkele dagen later op de Filippijnen hebben ontmoet, gaven een verklaring voor de migratie van Filippino’s naar het buitenland: blijkbaar is de economie in zo’n slechte staat hier dat er een ware exodus plaatsvindt. Gemiddeld 4000 personen per dag verlaten het land, sommigen omdat ze op zoek zijn naar een betere toekomst en anderen aan wie men het verplicht heeft (verpleegsters die naar Noord-Amerika gaan). Daarnaast heeft Lina ons ook verteld hoe moeilijk het kon zijn voor een gezin met een normaal inkomen om zelf rond te komen en hun kinderen te laten studeren. Als student kon ik me voorstellen hoe erg het was niet naar school te kunnen gaan omwille van geldproblemen.

In de namiddag hebben we het parlement bezocht. De economische situatie werd ons cijfermatig uitgelegd door Joel Maglungsod van Anakpawis. Daaruit bleek dat er duidelijke nood is aan verandering. De structuur van de parlement en de inzet van de komende verkiezingen werden ons verduidelijkt. In de Filippijnen bestaat het zogenaamde Partylist systeem: partijen die bepaalde groepen van de bevolking vertegenwoordigen (jongeren, arbeiders, landbouwers,…) mogen ook deelnemen aan de verkiezingen. Sommigen van die partijen zijn op een of andere manier verbonden met de vakbonden, die op die manier de bevolking betrekken bij hun acties.

Ondanks de voorbereiding die we voor ons vertrek hebben gekregen, was ik toch sterk onder de indruk van de werksituaties en uitbuiting van de Filippijnse arbeiders.

--
Een nieuwe dag onder de loodzware Filippijnse zon. De indrukwekkende natuur doet ons even de realiteit vergeten. Maar niet voor lang, want de werkomstandigheden hier zijn schrijnend. We maken kennis met de vrouwen van de mijnwerkers. Sterke en moedige vrouwen, open en joviaal. Zij dragen een grote verantwoordelijkheid. De mannen werken lange dagen in de mijnen, dus de huishoudelijke taken horen hier de vrouwen toen. Zij zorgen voor de kinderen, maar evenzeer voor de plaatselijke landbouw en de verkoop van de landbouwoogst. Zij klagen niet. Het was voor ons zeer leerrijk dit klein dorp te leren kennen door middel van de ervaringen van deze vrouwen. We bezoeken hun woningen: twee ruimtes voor zeven personen. Middeleeuwse toestanden. Met dit trieste beeld nemen we afscheid. Meer dan ooit voelen we ons solidair met hun. Zij die op zoek gaan naar een beter leven verdienen onze onvoorwaardelijke steun.

--
Veel van deze bezoeken vonden plaats in de Cordillera-streek. Wil je meer weten over deze regio? Lees dan het boek van Joris Smeets 'Vriendschap en moord in de Cordillera' Bestellen kan voor slechts 15€ op info@stopthekillings.be. Lees ook het Interview met Joris Smeets