Een dag met Dr. Chandu, door Rob van Vlierden

In het kader van de campagne Stop the killings, was Chandu Claver op 7 december een dag te gast bij het Steunfonds Filippijnen Overpelt. Zijn getuigenis was bijzonder indringend. Als dokter voor het volk is Claver, van opleiding chirurg, niet alleen op medisch vlak aktief. Hij zag dat patiënten na een behandeling steeds terug kwamen, omdat de belangrijkste oorzaak van veel ziekten de enorme armoede is. Medisch werk volstaat dus niet: artsen en patiënten moeten zich samen organiseren om te ijveren voor sociale rechtvaardigheid.

Die inzet maakte dat Chandu op de hitlist van de dooseskaders terechtkwam. Nadat hij bedreigingen kreeg, wist hij dat zijn leven in gevaar was. Op 31 juli, nadat hij met zijn vrouw en 11-jarig dochtertje hun jongste dochter van 8 jaar net had afgezet aan school, werd de auto onder vuur genomen door twee gemaskerde mannen. Hun dochtertje had enkel een oppervlakkige hoofdwonde. Chandu werd getroffen door drie kogels. Zijn vrouw Alice door 7 kogels... zij stierf enkele uren later op de operatietafel. Alice Claver is één van de intussen bijna 800 slachtoffers van het straffeloos geweld.

Dat verhaal en de politieke achtergrond kwam Chandu in Limburg toelichten. De dag begon om 9:30 uur met een interview voor het Nieuwsblad en Passe-partout. Vervolgens trokken we naar het gemeentehuis waar we hartelijk ontvangen werden door burgemeester Gerard Bloemen, schepen voor ontwikkelingssamenwerking Marleen Kuppens en schepen Jos Kerkhofs. Het was meer dan zomaar een officiële ontvangst, want we heben 1,5 uur zitten praten over de toestand in de Filipijnen. Daarna was er nog een interview voor TV-Limburg Een reportage daar over vind je hier.

Snel een hapje eten en toen rap door naar Ford Genk waar we ontvangen werden door de syndicale delegatie die beloofde om de 6000 werknemers in te lichten en op te roepen voor de campagne. Daarna ging het richting groepspraktijk Geneeskunde voor het Volk in Genk waar we ontvangen werden door de 7 dokters, enkelde medewerkers en patiënten. Als dokter was dit bezoek voor Chandu ook interessant, want hij kreeg er een uitleg hoe ze bij GvhV de medische gegevens via computerprogramma’s analyseren om zo beter preventief te kunnen werken. Twee jonge dokters van de praktijk werkten een tijdje in de Filipijnen, zodat er heel wat te bespreken viel. We kregen op de praktijk ook een maaltijd voorgeschoteld en toen was het hoog tijd om terug richting Overpelt te gaan voor de info-avond in Palethe. Er waren een 40-tal aanwezigen, wat niet slecht is, zo weten we uit ervaring. De avond werd nog muzikaal opgeluisterd door Jefrey en twee Filipinas, die vanuit Nederland waren gekomen, deden een cultural act (dat is vaste kost op bijeenkomsten in de Filippijnen).

Ik was als tolk ‘stik aan de pin’ na al het vertaalwerk van s’morgens tot s’avonds. Maar van slapen gaan was nog geen sprake: de Filipinas bleven thuis logeren en ze wilden met Chandu nog een paar liedjes zingen, op gitaar begeleid door Jefrey. “Ïk ben eigenlijk wel moe, maar vooruit, laten we nog drie liedjes zingen”, zei Chandu. Anderhalf uur en 23 liedjes later, zei Chandu onverstoorbaar: “We hebben al twee liedjes gezongen, nog eentje en dan ga ik toch echt slapen.” Het was ongeveer 02:00 toen ik naar bed ging. Een vruchtbare dag met een moedige man.

Rob Van Vlierden