STK delegatie ontvangen op kabinet van Eerste Minister Leterme

Op donderdag 10 december werd een 8-koppige delegatie ontvangen op het kabinet van Eerste Minister Leterme. Hij kon er helaas zelf niet bijzijn, dus we werden ontvangen door zijn politiek adviseur Mr.Cartuyvels. De delegatie bestond uit Johan Fobelets (voor Stop the Killings), Stephen Benedict (van het Internationaal Vakverbond), Thomas Miessen (Internationale Dienst ACV), Cecile Drion (Internationale Dienst ABVV), Bart Verstraeten (Wereldsolidariteit), Jo Dereymaeker (Progress Laywers Network), Joris Smeets (auteur) en Veronique Coteur (voor intal). Hieronder het verloop van het onderhoud en de politieke eisen.

Voorstelling (Johan)

We zouden graag onszelf eerst voorstellen. We vertegenwoordigen een platform onder naam “Stop the killings” en voor de vierde keer op rij organiseren we nu een actie op de internationale dag van de mensenrechten waarbij we telkens gesteund worden door enkele honderden mensen uit verschillende organisaties en sociale bewegingen.

Op deze internationale dag van de mensenrechten moeten we vaststellen dat de mensenrechten op verschillende plaatsen in de wereld met de voeten getreden worden. Wij voelen ons aangesproken om dit onrecht, dikwijls gepleegd tegen de vertegenwoordigers van sociale bewegingen elders, aan te klagen. Het gaat om vakbonden, boerenbewegingen, mensenrechtenbewegingen enzovoort. Mensen die hetzelfde doen als wij maar die het soms met hun leven bekopen. Sommige verdwijnen gewoon en voor de families is dat zo mogelijk nog erger.

Meer specifiek (Véronique)

Het leven van syndicalisten, gezondheidswerkers, boerenleiders maar ook journalisten, advocaten en militanten uit socio-culturele bewegingen, is duidelijk bedreigd. We zijn persoonlijk betrokken bij de situatie in de Filippijnen, Guatemala en Colombia maar we praten al onze collega’s die niet ongehinderd de rechten van hun collega's en landgenoten kunnen verdedigen, waar ook ter wereld.

Het werk dat deze mensen doen is enorm belangrijk voor de emancipatie van de lokale bevolking. Zij komen op voor waardig werk en een leefbaar loon, voor vormen van sociale zekerheid, voor vrijheid van vereniging. Zaken die cruciaal zijn voor onze menselijke waardigheid en onze ontwikkeling maar niet voldoende aandacht krijgen in het nationale, regionale of internationale beleid.

We willen u graag iets vertellen over de situatie in de Filipijnen, Guatemala en Colombia

Filipijnen (Joris)

Enkele weken geleden hadden we mevrouw Edita Burgos uit de Filippijnen op bezoek. Ze is de moeder van Jonas Burgos die op 28 april 2007 door twee mannen werd ontvoerd in in een shoppingcenter in Manilla. De nummerplaat van het voertuig waarmee Jonas ontvoerd werd, bleek later thuis te horen in een legerkamp. Jonas Burgos was 37 jaar toen hij verdween. Hij zette zich in voor een progressieve Filippijnse boerenvakbond. Elke dag worden in de Filippijnen journalisten, vakbondsleiders, arbeiders, boeren, mensenrechtenactivisten, advocaten, studenten en vele anderen het slachtoffer van mensenrechtenschendingen. De afgelopen 8 jaar, sinds presidente Gloria Arroyo aan de macht kwam, telden mensenrechtenorganisaties 1013 politieke moorden en 202 verdwijningen om politieke redenen. In veel van deze gevallen zijn er sterke indicaties van militaire betrokkenheid, zo beweren Filippijnse mensenrechtenorganisaties, internationale organisaties als Human Rights Watch en zelfs VN-rapporten. Ondanks deze rapporten, gaan de moorden en verdwijningen gewoon door.

De moeder van Jonas, Edita, spaart sinds de verdwijning van haar zoon geen moeite in haar zoektocht naar gerechtigheid. De verdwijning van Jonas werd daardoor een symbooldossier voor de gedwongen verdwijningen in het land. Haar bezoek was dus niet alleen een oproep voor solidariteit maar ook voor concrete actie van de internationale gemeenschap. Het platform Stop the Killings wil haar oproep op deze internationale mensenrechtendag kracht bij zetten.

+ overhandigen boek “Vriendschap en Moord op de Filippijnen

Guatemala (Bart)

Guatemala, een land in Centraal Amerika, kende gedurende 36 jaren een gewapend conflict, dat tragische gevolgen heeft gehad voor het land. Op 26 december 1996 werden de vredesakkoorden uiteindelijke getekend. Iedereen hoopte dat deze akkoorden een keerpunt zouden zijn voor de transformatie van de maatschappij op socio-economisch, politiek en cultureel vlak. Maar het is anders uitgedraaid. Geweld is alomtegenwoordig en de levens- en werkomstandigheden van de meeste Guatemalteken zijn er enkel op achteruit gegaan. Mensenrechtenverdedigers, die het aandurven om op te komen tegen deze sociale wantoestanden, worden hardhandig aangepakt. Leiders van vakbonden, boerenbewegingen en vertegenwoordigers van de inheemse bevolking zijn het mikpunt van gerichte geweldplegingen. Geweld dat onbestraft blijft.

Het laatste geval is dat van Victor Galvez, vermoord op 25 oktober 2009, in de stad Malacatán, San Marcos. 32 kogels, waarvan 14 hem rechtstreeks troffen! Waarom? Omdat hij een leider van de lokale gemeenschap was, een actief lid ook van het Verzetsfront voor de Bescherming van de Natuurlijke Rijkdommen (FRENA)? Zoals steeds, vrezen we dat de daders van deze misdaad gearresteerd noch veroordeeld zullen worden.

Colombia (Cecile Drion)

In oktober hadden we Alberto Vanegas op bezoek, verantwoordelijke van het departement mensenrechten van de Colombiaanse vakbondscentrale CUT. Hij wist ons te vertellen dat dit jaar alleen al 31 syndicalisten werden vermoord. Sinds Uribe aan de macht is in brengt dat een totaal van 572 vermoorde syndicalisten.

In 2008 werden wereldwijd 76 syndicalisten vermoord, 49 daarvan waren Colombianen. Er is als het ware een genocide aan de gang op Colombiaanse vakbonden. De Colombiaanse veiligheidsdienst, DAS, onder bevoegdheid van president Uribe, is zelf verantwoordelijk voor enkele van deze moorden. De banden van de regering met paramilitaire groeperingen zijn al lang geen geheim. Voormalig directeur Noguera bekende dat hij in het verleden een lijst met namen van vakbondsleiders heeft doorgegeven aan een van de belangrijkste paramilitaire groepen, de 'Jorge 40'. Ondertussen werden 7 vakbondsleiders van op die lijst vermoord. Het is dan ook geen wonder dat de meeste moorden straffeloos gebeuren.

Ieder jaar wordt Colombie aangeklaagd door de Internationale Arbeidsorganisatie, een tripartiete organisatie waar België lid is van de Raad van Beheer. Gezien deze context vinden we dat het BLEU (Belgisch- Luxemburgse Economische Unie) akkoord met Colombie voor de bescherming van investeringen niet geratificeerd kan worden. Commerciële relaties tussen Europa en Colombia moeten op zijn minst opgeschort worden.

Filippijnen – recent massacre (Jo)

Gezien de actualiteit willen we nog even terugkomen op de Filippijnen. Op 23 november werden er 57 mensen vermoord, enkel en alleen omdat ze de kandidatuur wilden indienen van iemand die in de verkiezingen de macht van een lokale politieke clan wou uitdagen. Het gaat om een clan die behoort tot de kringen van de Filippijnse presidente.

Onder de slachtoffers waren dertig journalisten en ook een goede bekende van me, een advocate. Hun lot illustreert dat het in de Filippijnen en sommige andere landen volstaat om op te komen voor democratie om levensgevaar te lopen. U zal begrijpen dat we van onze regering een krachtig signaal verwachten tegenover deze regeringen.

4. Onze vragen (Stephen/Thomas)

Wij hebben twee grote vragen

1.De VN heeft internationale conventie voor de bescherming van mensen tegen gedwongen verdwijningen aangenomen op 20 december 2006. Slechts 16 landen hebben deze conventie geratificeerd. Aangezien deze conventie pas van kracht gaat indien ze door 20 landen geratificeerd is, is het erg belangrijk dat om te beginnen België deze conventie ratificeert.
Daarnaast vragen we dat België ook de andere Europese lidstaten kan overtuigen om hetzelfde te doen. En het is ook van het grootste belang dat landen als de Filippijnen, Guatemala en Colombia op hun verantwoordelijkheid gewezen worden om deze conventie te ondertekenen en na te leven. Ook daar kan uw regering een belangrijke rol spelen.

2.Onze tweede vraag is gericht aan België als voorzitter van de VN Mensenrechtenraad. Het is een belangrijke verantwoordelijkheid die uw regering daarmee neemt. Het biedt België ook de mogelijkheid om het schenden van de mensenrechten, en in het bijzonder de kwestie van gedwongen verdwijningen in de Filipijnen, Guatemala en Colombia, op de agenda van deze mensenrechtenraad te zetten.
We denken dat het aangewezen is om een speciale sessie over dit onderwerp te organiseren. Ons land moet ons inziens deze kans aangrijpen om de moorden en verdwijningen op mensenrechtenverdedigers een halt toe te roepen.

Hartelijk dank voor de ontvangst.